May 15 2010
Trajedi, Toplumsal Patlama, Baskı, IMF: Yunanistan Karanlığa Doğru / Yannis Almpanis*
Atina 5 Mayıs’ta, 1976’dan bu yana gerçekleşen en büyük işçi gösterisine sahne oldu. Kent merkezinin bütün caddeleri, IMF-AB-Yunan hükümeti kemer sıkma planını protesto eden yüz binlerce işçiyle doldu taştı. Kalabalığın kaç kişi olduğuna ilişkin net bir sayı vermek imkansız. 150 binden başlayıp 500 bine kadar çıkan tahminler söz konusu. Protestocuların kaç kişi olduğuna ilişkin kesin sayı ne olursa olsun, bu gösterinin emekçi halkın gücünü ortaya koyan inanılmaz bir gösteri olduğuna şüphe yok. Aynı zamanda, Yunanistan çapında onlarca kentte oldukça kitlesel eylemler düzenlendi.
Devamını oku “Trajedi, Toplumsal Patlama, Baskı, IMF: Yunanistan Karanlığa Doğru / Yannis Almpanis*”
Türkiye işçi sınıfı, 1 Mayıs 1977 katliamının 30. yıldönümünde başlattığı 1 Mayıs’ı yeniden Taksim Meydanı’nda kutlama mücadelesini, devletin son üç yılın 1 Mayıs’ında yaptığı tüm baskılara direnerek 1 Mayıs 2010’da kazandı. Son üç yıldır 1 Mayıs’ta Taksim’e çıkılmaması için polisi işçilerin üzerine saldırtan, yüzlerce kişinin dövülüp gözaltına alınmasının sorumlusu olan AKP hükümetinin 1 Mayıs’a bu yıl neden izin verdiği farklı siyasi çevrelerde tartışılıyor. AKP’ye yakın liberal yazarlardan Emre Aköz’ün 25 Nisan’da Sabah’ta yayımlanan yazısı liberal cephenin konuya yaklaşımının iyi bir örneği.
Yunanistan’da yaşananlar, kapitalistler ve onun temsilcileri tarafından kaygı ve korkuyla izleniyor. Korku ve kaygıların iki nedeninden birincisi Yunanistan’dan başlayan krizin Euro bölgesi’ndeki diğer ülkelere de yayılması ve oradan da tüm dünyada kapitalist ekonomileri tehdit etmesidir. İspanya ve Portekiz ekonomileri başta olmak üzere birçok ülkeden gelen olumsuz haberler, bu kaygıları daha da artırmaktadır. Hele ki küresel krizin atlatıldığı ve kapitalizmin dimdik ayakta olduğuna dair iddialar henüz dillendirilmişken, Yunanistan’dan başlayan yeni kriz tehdidi kapitalist sistemdeki yarılamayı iyiden iyiye açığa çıkartmıştır.
Bu slogan biz İşsiz ve Güvencesiz Eğitimciler Platformu üyelerinin eylemlerinde en sık attığı sloganların başında gelir. Hele de başbakan, biz işsiz öğretmenleri kastederek: “Devlet her üniversite mezununa iş bulmak zorunda mı?” diye olayı manipüle ettikten sonra… Bizim bildiğimiz kadarıyla devlet gibi devletler planlama yaparlar ve her bölümden ihtiyacı kadar mezun verdirirler, bu mezunlara da iş sağlarlar. En azından sağlamaya çalışırlar.
Yıllar sonra işçi sınıfı çok önemli bir geleneksel mücadele mekânını, Taksim Meydanı’nı, TEKEL direnişinin yarattığı iklimin de katkısıyla geri alıyor. Hem de çok özel bir dönemde. 1 Mayıs bu yıl, birçok açıdan anlam yüklü.
Ertuğrul Kürkçü’nün, “2010 1 Mayıs kutlamaları istisnai bir önem kazanıyor. On yıllardır süren mücadelenin ardından işçi sınıfının Uluslararası Mücadele, Dayanışma ve Birlik Günü toplantısına yeniden açmayı başardığı Taksim, laik-dinci/küreselci-ulusalcı kutuplaşmasının ötesine seslenen, ‘emek ve özgürlük ekseninde bir enternasyonalist’ üçüncü kutbun bütün gövdesiyle ortaya çıkışına tanıklık edebilir” belirlemesi, bu 1 Mayıs’ın nasıl değerlendirilmesi gerektiği konusunda dikkate alınması gereken bir saptama örneği oluşturuyor.
Birleşik Halk Hareketi ve Sosyal Demokrat Parti Lideri Almazbek Atambayev iki hafta önce verdiği demeçte ülkenin artık bir “kara delik” olduğunu ifade etmişti. Üç gündür süren olaylar neticesinde Atambayev’in, Ata-Meken (Anayurt) Sosyal Demokrat Parti lideri Ömürbek Tekebayev ile birlikte başını çektikleri muhalefet ile devlet başkanı Kurmanbek Bakiyev arasındaki iktidar mücadelesi bu kendisini doğrulayan kehaneti tam bir gerçeğe dönüştürdü.
Savaş karşıtı hareketlere baktığımızda, savaşların olduğu süreçlerde ciddi bir gelişme seyri izlediklerini görmekteyiz. En son dünya ölçeğinde en gelişmiş ve de yaygın savaş karşıtlığı eylemini ABD’nin Irak işgali öncesinde gördük. Olası ABD’nin Irak’ı işgaline karşı 15 Şubat 2003 tarihinde dünyanın çeşitli kentlerinde 12 milyon insan sokakları doldurdu. Daha başlamamış bir savaşa karşı bu kitlesellikte bir kalkışmanın başka bir örneği yoktur. Bu kitlesel kalkışma ABD’nin Irak işgaline engel olamadı belki, ancak Nazım Hikmet’in de dediği gibi ‘büyük insanlık’ hala ölmemişti. Aynı tarihte İstanbul Kadıköy’de de 10 bin insan bu savaşa karşıtlık temelinde bir araya gelmişti.