Oca 30 2009
Gilbert Achcar* ile söyleşi: Gazze’de Kriz
Daniel Finn: İsrail stratejisinin Gazze Şeridi’ne yönelik saldırısında şu andaki temel hedeflerinin ne olduğunu düşünüyorsunuz?
Gilbert Achcar: Bu aslında karmaşık bir soru; çünkü işin içine dahil olan birçok düzey var. Daha geniş bir açıdan bakıldığında, bu saldırı, bir yandan İsrail ve öte yandan, hem Hamas hem de Hizbullah arasında sürmekte olan mücadelenin bir parçası; bu mücadele, daha önce 2006’da, yaz aylarında İsrail, hem Gazze’ye hem de Lübnan’a yönelik büyük bir saldırıyla aynı anda savaştığı dönemde zirvesine ulaşmıştı. O saldırı Bush yönetiminin, Washington’da Hamas’ın ve Hizbullah’ın, İran devletinin maşaları oldukları ve bölgedeki ABD hegemonyasının tesisi için olduğu kadar, İsrail güvenliğinin istikrara kavuşturulması için de ezilmesi gereken güçler ittifakının bir parçası oldukları görüşünü egemen kılmaya çalışan stratejisi ile ilişkiliydi. Yani son birkaç yıldır sürmekte olan aynı savaşın yeni bir evresidir.
Siyonist İsrail devletinin yaptığı her katliamın ardından tepkiler yükseliyor. Gösteriler, yürüyüşler yapılıyor, İsrail ve Amerikan bayrakları yakılıyor. İsrail’in koşulsuz destekçileri ABD ve Avrupa lânetleniyor, insanlar Filistin’de ölenler, yaralananlar, evleri yıkılıp aç, susuz, çaresiz kalanlar için ağlıyor… “Konunun uzmanı” medya yorumcuları ve gazetelerin köşe yazarları siyonizmden, koloniyalizmden, emperyalizmden hiç söz etmeden saatlerce konuşup, sayfalarca yazıyor… Televizyon stüdyolarına davet edilen “seçkin dış politika dehaları” neden sorusunu yok sayıp, nasılla idare ediyor ve derin tahliller yapıyor… Ve İsrail’in saldırıları daha da yoğunlaşarak devam ediyor. Her saldırı, her katliam, her yıkım sanki bir ilkmiş gibi algılanıyor ve öncekileri unutturuyor. Bu tepkiler haklı, insânî ve yerinde lâkin kınamak, lânetlemek, üzüntü duymak, ağlamak, hicâb duymak, Filistin halkının yüzyıllık trajedisine son vermeye yetmiyor, çekilen acılara dermân olmuyor, olması mümkün değil.
Pakistan asıllı muhalif İngiliz yazar ve gazeteci Tarık Ali, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın İsrail karşısında sarfettiği sert sayılan ifadeleri göndermede bulunarak, “Sözler İsrail’i yaralamıyor, somut adımlar gerekli,” dedi. Yazar, gazeteci ve film yapımcısı Tarık Ali, 1968 hareketinin önde gelen isimlerinden Gazze’deki krizin nedenlerini, olası sonuçlarını ve bölge ülkelerinin konumu hakkında konuştuğumuz Ali, krizin başlangıcı için Hamas’ın roket saldırılarının öncesine bakmak gerektiğini söylüyor.
“Birkaç tane kedi yavrusu, birkaç tane körpe tekircik alıp bir kutuya koyun” diyor Cemal, Gazze’nin en büyük hastanesi olan El Şifa hastanesinde bir cerrah, hemşirenin birisi gerçekten de kanla lekelenmiş birkaç tane mukavva kutuyu önümüze yerleştirirken. Kutuyu mühürleyin, sonra bütün ağırlığınız ve gücünüzle, ayaklarınız küçük kemiklerin kırıldığını hissedene ve son zayıf miyav sesini işitene kadar üstünde zıplayın”. Kutulara dehşetle bakarken doktor devam ediyor: “Bu tür resimler dolaşıma girdikten sonra neler olacağını hayal etmeye çalışın. Kamuoyunun haklı öfkesi, hayvan hakları örgütlerinin şikâyetleri…” Doktorlar söylenmeye devam ediyor, bense gözlerimi ayaklarımızın dibindeki kutulardan alamıyorum. “İsrail yüzlerce sivili sanki bir kutuya doldururmuş gibi bir okula sıkıştırdı, çocuklar dahil, sonra onları bombalarının bütün gücüyle ezdi. Dünyanın tepkisi ne oldu? Neredeyse hiç bir şey. Filistinli olmak yerine hayvan olsaydık daha fazla korunurduk”.
İsraillerle konuşursanız küçük dilinizi yutarsınız. İsrail Hava Kuvvetleri, gün ışığında yüzlerce sivil, yaşlı, kadın ve çocuk cinayeti işlerken, İsrail halkı bu şiddet destanında asıl kurbanların kendileri olduğuna inanmayı başarabilir. İsrail halkıyla aşina olanlar onların hayatlarında hüküm süren savaşın kökleri hakkında tamamen bilgisiz oldukları gerçeğini fark edecektir. İsrailliler sıklıkla İsrail jargonunda anlamlı tuhaf savlar ortaya sürmelerine rağmen, bunlar Yahudi mahallesi dışında işe yaramaz. Bunlardan biri: “Bu Filistinliler neden bizim (İsrail) toprağı üzerinde yaşamakta diretiyorlar ki, neden Mısır, Suriye, Lübnan ya da diğer bir Arap ülkesine gitmiyorlar?”. Diğer bir İbrani bilgelik incisi de, “Filistinlilere ne oluyor? Onlara su, elektrik, eğitim veriyoruz ve onların yapmak istedikleri bizi denize dökmek” diyecektir.