Mar 10 2010
Deneyimler Işığında Güvencesizleştirmeye Karşı Mücadele Forumu Sonuç Bildirgesi
1- Neoliberalizmin yıkıcı sonuçlarının açığa çıkmasıyla birlikte son dönemlerde, sınıf mücadelesinde belirgin bir ivme yakalanmış ve bir eşik atlanmıştır. Bu eşiği oluşturan nesnel zemin ise güvencesizliktir.
2- Güvencesizlik, sadece sosyal güvenlik uygulaması dışındaki milyonlarca emekçiyi değil, sosyal güvenlik uygulaması içindeki belirli ve belirsiz süreli çalıştırılan emekçileri de kapsamaktadır. İstihdam biçimi, vasfı, eğitim düzeyi bakımından nitelikleri farklı olan emekçilerin ortak kaderidir.
3- Güvencesizlik, geniş çaplı bir işçileştirme, mülksüzleştirme ve yoksullaştırma ile birlikte hayat bulmakta; hayatın tüm alanlarını kapsamakta ve temel hedefi; emekçileri örgütsüzleştirme ve sendikasızlaştırmadır.
Devamını oku “Deneyimler Işığında Güvencesizleştirmeye Karşı Mücadele Forumu Sonuç Bildirgesi”
86 yılında Netaş greviyle başlayan işçi sınıfı uyanışı, dernek adı altında örgütlenerek de olsa ilk memur örgütlerinin kurulmaya başlanması, sayısız örgütün çıkarmaya başlamış olduğu dergiler, her üniversitede komünist öğrencilerin kurduğu öğrenci dernekleri ve başkaca sayısız göstergeyle gerekçelendirilebilecek büyük sol uyanış, bir dönem için de olsa yenilgiye uğradı. 12 Eylül’ün korkunç etkisini 6 -7 yıllık bir zaman diliminde beklenenden daha ustaca üzerinden atmaya başararak doğrulmakta olan sol, tam da bu noktada 89 karşı devriminin mağduru oldu. Kuşkusuz 89 karşı devrimi bir günde söz konusu olmadı. 89’da başladı ve belki de 91 yılının sonuna kadar devam etti.
Her gün ortalama üç kadın cinayetinin tıkır tıkır işlendiği ülke, öyle kolay yutkunamaz. Kadın takviminin geriye doğru açılan sayfalarını basan kıyımlar boğazınızda düğümlenir. İri kıyım azman rakamların yanındaki hanede kurban kimliğinde hepsi kadın yazar. Yüzde 1400 oranında artan kadın cinayetleri, cinsiyete dayalı gelişim endeksindeki 109 ülke arasındaki 101. ve kadın istihdamında 189 ülkenin 179. sırasındaki yerimizle, kadının kamusal koordinatları çıkarken, kadın da yaşamdan çıkartılmıştır zaten. 13 milyon kadının ev hanımı ve kızı olarak evlere kapatıldığı Türkiye’den başka “uygarlık” sıralaması da beklenmez. Kadınımız için ne evin içindeki ne de dışındaki dünya tekindir…
8 Mart 1857′de, günlük çalışma süresinin kısaltılması, ücretlerin arttırılması, işten çıkartılmaların durdurulması, eşit işe eşit ücret ve örgütlenme hakkı talepleriyle 40 bin dokuma işçisi kadın emekçinin başlattığı direnişte, 129 kadın işçi yanarak yaşamını yitirdi; çok sayıda kadın işçi de yaralandı. 53 yıl sonra, 8 Mart 1910′da Danimarka’nın Kopenhag kentinde, 17 ülkeden 100 kadın delegenin katıldığı, ikinci Kadın Enternasyonali’nde, 8 Mart “Dünya Emekçi Kadınlar Günü” ilan edildi.
Doğu Avrupa’da Komünist Yönetimlerin devrilmesinden sonra, Kapitalizm, sonsuza dek yaşamak zorunda kalacağımız, demokrasi ve refah getiren bir sistem olarak algılandı. Bununla birlikte, yaşamakta olduğumuz ekonomik krizden dolayı, serbest piyasa savunucuların önde gelen bazı şahsiyetleri bile, ciddi bir şekilde aksayan bazı şeylerin olduğuna inanmışlardır. Hiç şüphesiz ki, kapitalizm, sürekli olarak kendisine sıkıntı veren birçok tarihsel güçlerle henüz hesabını görmüş değildir: demokrasi, toplumsal refah ve kapitalist yöneticilerin gelişme şeklinde diye iddia ettikleri varlık olarak kapitalizm.
Uluslararası Melbourne Festivali’nin bir bölümünün İsrail devleti tarafından finanse edildiğini öğrenip “Looking for Eric” adlı filmimizi festivalden çekmeye karar verdiğimizde festival yöneticisi Richard Moore’a bu kararımızı açıklayan bir bildiri gönderdik. Maalesef, bu durum sözlerimizin saptırılmasına neden oldu ve geçtiğimiz hafta Guardian’da “Comment is free” bölümünde “bir sinemacının kişisel siyasi seçiminin bir festivalin lanetlenmesine neden olması… festivallerin temsil ettiği şeye aykırıdır” ve “Loach’ın gerekçeleri kabul edilemezdir” şeklinde ifade bulan yaklaşımla karşılaştık.
2006 yılında Lübnan-İsrail sınırında ateşkes ilan edildiğinde hiç kimse –bir an için bile olsa– bunun Hizbullah’la İsrail arasındaki çatışmanın sonu olduğuna inanmamıştı. Tüm bunların ardından, 2006’da İsrail’in hedeflediği hiçbir şey gerçekleşmemişti: İsrail Savunma Kuvvetleri askerleri halen Lübnan’da esir durumundaydı; Hizbullah ise yok olmak ya da zayıflamak bir yana, İsrail ordusunun da teslim ettiği gibi, aksine öncekine nazaran savaştan çok daha kuvvetli çıkmıştı. Siyonist devletin ardında yatan ideolojiyi bilmeyen bir kişi 2006 yılının Tel Aviv için neden bu kadar büyük bir sorun teşkil ettiğini anlamayacaktır. İsrailliler Arapları “yenememiş” olmayı kaldıramamıştır.
Önceki iki yazımızda* iki güncel örnek üzerinden sosyal politikada dönüşümün izlerini aramış, sosyal yardımların yükselişine işaret etmiş ve yardımların topluma sunulma biçim ve içeriğini tartışmaya çalışmıştık. Yazılarda, süreci “kamu”nun dönüşümü ekseninde değerlendirmiştik. Bu çerçevede “teo-liberalizm” kavramının sürecin açıklanması açısından anlamını ele almış ve hayırseverlik olgusuna değinmiştik. Hayırseverliğin, “sadece bir uygulama değil, aynı zamanda devlet-yurttaş ve emek-sermaye arasında kurulan bir ilişki biçimi” olduğunu vurgulamıştık. Burada ise, sürecin emek üzerindeki etkilerine kısaca değinmeye çalışacağız.
Kapitalizmin başarısı, kısa sürede tüm dünyaya yayılması ve karşı konulamaz bir güç haline gelmesi ile ölçülebilir. Nitekim İslam toplumlarında yarattığı değişimler itibarıyla bu başarı farklı bir önem arz ediyor. Önceleri İslamiyet ekseninde algılanan tüketim, israf, faiz gibi pek çok kavram, kapitalizmin rehberliğinde yeniden okunuyor ve yeni tanımlar kazanıyor. Bu süreçte tüketim kalıpları İslami öğretiden giderek uzaklaşıyor, dünyevileşiyor.